کُودَکی بِه آسِـــمآن بآرآنی می نِگَریـــستـ وَ می گُفتـ: 

خُدآیآ گِـــریه نَکُن!

 یُک رُوز میآیَـــد کِه مآ آدَم هآی خُوبـــی می شَـــویم!